‘As a tournament game, 9-Ball is dead. It died an unnatural death caused by the tapping of the balls to form a ‘perfect’ rack, with all balls frozen. It will no doubt continue to kick and scream a bit, protesting its own demise. But by all rights it needs to just assume its place in history as the game that once was.’
Jerry Forsyth, 3 december 2007, AZBilliards.
En ik kan, na de aanfluiting tijdens de laatste wereldkampioenschappen 9-ball, het niet meer dan eens met Jerry Forsyth zijn.
De wens voor een perfecte diamant als rack, keer op keer getapt en voorspelbaar, is het dat 9-ball de das heeft omgedaan. Het harde werk van Lou en Carmine Sardo, bedenkers van het Sardo-(tight)-Rack, laten de topspelers niet harder breken dan mijn oma van negenentachtig.
Tijdens de vorige wereldkampioenschappen valt de hoekbal 99% van de tijd. Spelers spelen positie op de één in het midden en tijdens de laatste ronden van het vorige wereldkampioenschap 9-ball ben ik in slaap gevallen vanwege de voorspelbaarheid. “Finale? Wie heeft gewonnen?”
Ron Wiseman (Amerikaans poolspeler) somde het prima op: “The soft break is like going to a golf tournament where the players begin each hole with a putt.”
De zachte break was zelfs zo’n aanfluiting dat de organisatoren van toernooien met de meeste vreemde regels kwamen om een ‘harde break’ te garanderen.
Niets is fundamenteel geprobeerd om de geometrische zwakte van het diamantvormige rack te overkomen, en toch worden er belachelijke pogingen onderhouden om het spelt e redden. Het laatste idee is om een snelheidsmeter naast de tafel te plaatsen, richtlijn is harder schieten dan 25 kilometer per uur. Potverdikkeme, zit ik straks op televisie te kijken naar ‘Poolmisbruikers’ in plaats van ‘Wegmisbruikers’.
Vier ballen moeten bij de US Open langs de denkbeeldige lijn van de middenpockets. Toen bleek dat er nog steeds effectief zacht werd gebroken, werd het rack verschoven en de negen op de stip gerackt in plaats van de één. De belachelijkheid viert daarna bij de Mosconi haar apotheose, waarbij drie ballen over de hoofdlijn moeten worden gespeeld, en elke bal die gemaakt wordt als één telt. Alle spelers vielen toch terug op de zachtere ‘cut-break’, een schaamte voor het spel 9-ball.
Het verschil aan de top wordt gemaakt, aangezien de vaardigheden van de topspelers marginaal is, door de geluksfactor. Het is dan ook niet verwonderlijk dat 9-ball voor de bühne wordt gespeeld, en onderling tussen de topspelers andere speltypes de voorkeur krijgen.
Er is een beter alternatief voor 9-ball, een spel waarvan je kan leren, waar de geluksfactor velen malen verkleind is, en waarbij je het rack hard moet raken om de break vruchtbaar te laten zijn. Mondjesmaat wordt het al gespeeld in de landelijke competities en tijdens toernooien, maar laat alsjeblieft 10-ball de norm worden en zijn. Radicaal overstappen naar 10-ball is mijn devies, waarborg de kwaliteiten van het poolspel! Stuur de slappe spelers die met tranen in de ogen om 9-ball vragen weg!
Voor volgend seizoen zou de volgende leuze moeten gelden:
9-ball is dood. Leve 10-ball. Hoera, hoera, hoera!