sep
2
Geplaatst door:
admin
2-9-2009 16:18
Het begon ruim zes jaar geleden. De eerste paar kon mijn vriendin nog eruit trekken, maar tegenwoordig heeft zij de hoop opgegeven. Ze gelooft er nog steeds in dat elke ergernis in onze relatie er één oplevert. Ik vind onze relatie supergoed, en zie geen reden daarin waarom mijn haren grijs worden. Het zijn de talloze, onnodig gemiste ballen die volgens mij grijze haren bezorgen. Elke keer wanneer ik een makkelijke bal kaak, een simpele combinatie mis of homerun schiet met een recht-toe-recht-aan bal, verkleurt er weer één boven op mijn hoofd.
Het was net na mijn vijftiende verjaardag dat ik voor eerst een pooltoko binnenliep.
Tot dan toe leek deze, een vanaf de buitenkant hermetisch afgesloten pand, het onderkomen van een illuster genootschap, gekenmerkt door ruig haar, vele tatoo’s en verkleurde spijkerbroeken. Binnen was het een donkere ruimte, derhalve opgelicht door het vale schijnsel dat vanuit de lichtbakken boven de pooltafels kwam. Er werd niet gesproken, alsof de vaste gasten door hadden dat de zenuwen mij door het lichaam gierden, en ik nog aan het twijfelen was om mij om te draaien en het op een lopen te zetten. Op de achtergrond klonk gezang over een “donkere kant van de maan”. Muziek die ik pas later ben gaan appreciëren.
De pooltoko was net wijd genoeg voor zes of zeven tafels. Er waren een aantal grote ramen aan één kant van de zaal. Ik weet niet hoe en waarom, maar deze waren zo geblokkeerd dat het licht buiten werd gehouden. Poolspelers waren kennelijk allergisch voor licht, en velen vonden het moeilijk om te gaan met normale hoeveelheden zuurstof. Aan de bar zaten oude heren met een nooit eindigend sjekkie in hun mond, wachtend totdat er één wou gaan spelen, of de ander de krant had uitgelezen. De krant werd, bij gebrek aan licht, gelezen op de pooltafel, de onderwerpen werden pas laat in de middag, wanneer het nieuws allemaal was bezonken, bediscussieerd. Ik zag nooit één van de mannen aan de bar het pand in of uit gaan. Ze zaten er gewoon, net zoals de stoelen en de tafels.
Het is hier waar mijn voorliefde voor pool begonnen is. De mannen aan de bar speelden altijd in de buurt ervan. Na een uur over één rack te hebben gedaan, sloeg ik de mannen gade vanaf de bar, vanaf het puntje van mijn stoel. Ingedachte schoot ik met ze mee, en de verbaasde me over het feit dat het allemaal zo simpel ging. Stop-balletje-zo, stop-balletje-zus; waarom zit ik altijd zo te kloten?
Voor mijn gevoel schoot ik vijf jaar geleden beter dan dat ik nu schiet. De ballen die ik niet dacht te kunnen schieten, vielen met gemak ik de gaten van de tafel. Banks had ik ook met twee handen achter mijn rug gebonden nog gekund. De ballen die ik schoot leken vanzelf de pockets in te duiken, alleen om te ontwijken aan het gevaar dat rond de tafel heen struinde. Tegenwoordig mis ik de ballen die erin zouden moeten gaan. Tegenwoordig weet ik wat verliezen is, en wordt er verwacht dat ik win. De onbevangenheid heeft plaats gemaakt voor grijze haren.
Dit alles maakt het spel niet minder onaangenaam. Het denken met weemoed aan de vroegere jaren wel. Het weten dat je kan verliezen houdt automatisch in het begrijpen dat je kan winnen, en hoe je moet winnen. Tegen lotgenoten gaat het altijd gelijk op, tegen de opkomende jeugd is dit moeilijker. Ze schieten met het grootste gemak ballen over de gehele lengte van de tafel. Een positie creëren via driebanden, waar ikzelf al elk probleem van zou hebben opgemerkt, gaat hun foutloos af. Het gemak en vooral de gemakszucht maakt ze onberekenbaar, onvoorspelbaar, maar tegelijkertijd een prooi voor de gevestigde orde, die weten dat ze kunnen verliezen, hoe ze verliezen en dus ook hoe ze moeten winnen. Stop-balletje-zus, stop-balletje-zo, en safe. Laat het jonge broekie maar zijn best doen, zodat ik achterover hangend aan de bar herinneringen van de onbevangenheid kan terughalen. Voor hun ben ik het meubilair waar tegen ze aanschieten.
Mijn advies voor de jonge nieuwe schieters; maak geen weddenschappen met de man aan het eind van de bar die alleen luistert naar de naam Sluwe Louis, spaar je geld, koop wat leuks voor je meisje, of verras je moeder eens met een bosje bloemen. Ohh mijn God, wat klink ik als een opa….
Tags: