aug
13
Geplaatst door:
admin
13-8-2009 13:11
Je zit in een 8-ball toernooi. Je staat lekker te schieten, en de eerste paar wedstrijden zijn boven verwachting goed afgelopen, de halve finale staat op het punt te beginnen. Bij de ‘lag’ verlies je het op een tiende van een millimeter, maar bent vastbesloten deze terug te winnen wanneer je aan tafel komt. Je tegenstander breekt, geeft je ball-in-hand, en je begint op de lijn met een open tafel voor je.
Stilletjes neem je de tafel voor jezelf op. Wijselijk kies je de zes voor het midden, voorzichtig plaats je de witte bal op tafel. Je zorgt ervoor de je lichaam goed afgesteld staat voor het schot. Je voeten zet je krachtig in het tapijt vast, je buigt over de tafel en met je vinger krul je sensueel om de shaft om een brug te vormen. Je ziet er fantastisch uit!!!
De bal die geschoten moet worden behoefd geen spin. Het een kort, simpel recht balletje. Een simpele stop bal zou prima volstaan. Je probeert de ogen die in je rug priemen als naalden te negeren. Terwijl je het schot oplijnt, en begint met het rustig heen en weer halen van de keu, ontstaat er een lichte tinteling onder in je hiel. De tinteling verhevigt en schiet als een komeet via je been en je ruggengraat naar je hersenen waar het al je poolneutronen om zeep helpt. Je onderkaak valt tot aan je sokken. Het geluid van een ‘miscue’ schatert door de zaal, en iedereen kijkt je verbouwereerde gezicht aan. Het gebeurt allemaal in een fractie van een seconde. De afschuw is opgeslagen in de catacomben van je hersenen voor de rest van je onbelangrijke en stomme leven.
Je draait je om, loopt naar je stoel en probeert stoer het afschuwelijke voorval voor te doen als een bewuste keuze. Een briljante, gehaaide tactiek die alleen de meest doorgewinterde hustlers kunnen begrijpen!
Na vijf ballen te hebben geschoten verslikt je tegenstander zich in een safety. Wat een geluk!!! Je hebt nu de kans om de verschrikking van je vorige vertoning weg te schieten. Alle ballen liggen open, opnieuw neem je de tafel in je op, op zoek naar een patroon. Onder je hersenenpan heb je de volgorde van de eerste drie ballen al bepaald, vergetende dat nog geen twee minuten geleden de stoppen vanaf de nek omhoog eruit waren geschoten. Je maakt de keuze voor je eerste bal en je probeert er op te concentreren. De bal lijkt ineens wel acht tot tien meter verder op te liggen, en op de achterkant van je ogen wordt de miscue van zo net achter elkaar herhaald. De pockets blijven maar kleiner worden en opeens heb je het door; je hebt Parkinson!!! Althans je hoopt dat het Parkinson is, het is toch niet het ‘Klojo-aan-het-poolen-Syndroom”!?!
Iedereen is bekend met het woord focus. Het is het synoniem voor het woord en de betekenis concentratie. Partijen worden gewonnen en verloren als het resultaat van focus, of het gebrek er aan. Wanneer we onze concentratie verliezen, al is het maar voor even, dan stellen we ons bloot aan het angstaanjagende Klojo-aan-het-poolen-Syndroom. Het is syndroom is op zichzelf geen gebrek aan focus. Het is een virus dat ronddwaalt in elke pooltoko, op zoek naar ongeconcentreerde spelers. Het virus let niet op leeftijd, sekse of ras, en vereist geen incubatietijd. Als het aanvalt, tast het niet alleen een enkele bal, het wordt opgenomen in je bloedstroom en hecht zich aan de uiteinden van je zenuwstelsel. Het maakt ons enorm gevoelig voor de kleinste afleidingen. We worden bewust van zuurstof en haar, en we horen mensen praten …… buiten ……. een paar straten verderop.
Slachtoffers van het syndroom worden paranoïde, raken opgewonden van krijtjes, banden en pockets. Elke tafel loopt af, en de nieuwste Predator keu die je onlangs hebt gekocht, is krom. Om ons te bevrijden van deze wanorde schieten we harden, en proberen we ons te manoeuvreren in posities die alleen met een microscoop waar te nemen zijn. Moeilijke ballen lijken ineens veel logischer dan makkelijkere ballen, en het spelen van een safety is voor het gevoel het toppunt van lafheid. Het syndroom vertelt ons dat we onze tekortkoming moeten compenseren met stommiteiten. Degene die geïnfecteerd zijn denken respect af te dwingen om voor ballen te gaan, in plaats van een tactische safety. Het Klojo-aan-het-poolen-Syndroom herschikt onze DNA-structuur en doet ons geloven dat verliezen een geboorterecht is, zolang het gepaard gaat met hard en onachtzaam knallen.
Door het virus te proberen te verslaan, wakkeren we de woede van het virus alleen nog maar meer aan, en maken we het nog vastberadener om voor altijd in onze maagdelijke herinneringen vast te nestelen. De enige oplossing is concentratie, of te wel focus. De beste manier om focus terug te krijgen is simpel, al is het makkelijker gezegd dan gedaan. “Hou je aan de basis!”
Sluit je ogen voor een tel. Ben bewust van wie je bent, wat je kan, en wat je moet doen. Sta in gedachte voor een spiegel.
“Ik ben het!!”
“Ik ben geen Efren Reyes of Earl Strickland.”
“Ik schiet een aardig potje pool, en ik doe het zo goed als ik kan.”
“Ik kan vanaf de break redelijk wat balletjes potten, zo nu en dan pot ik ze allemaal. Maar dat is helemaal niet mijn doel. Mijn doel is veel simpeler. Ik probeer de ballen te maken die ik kan, en wordt het te moeilijk, dan schiet ik een bedachtzame safety.”
Schiet wat je kan schieten, laat de jump-shots, de massé-shots en het schieten van driebanders aan de pro’s over. Zit niet te piekeren over pikeren. Door te spelen binnen je eigen kunnen vergroot je je concentratie en verklein je de kans op stomme missers. Laat de mooie ballen voor trainingen en niet voor toernooien of de competitie. Dus wanneer ik tijdens een wedstrijd mijn ogen voor een tel sluit, wees gewaarschuwd, ik denk dan of aan mijzelf, of aan mijn Schoonheid in een bikini!
Tags: